De strijd voorbij

Carine de vries en Jeannette Croonen

het boek "de strijd voorbij "is te bestellen via onze website via contact voor 12,50 Euro. op rekeningnummer NL17 INGB 0005 4373 40 t.n.v. Stichting Euthanasie in de Psychiatrie .op het formulier van contact naam en adres invullen bij "onderwerp" met vermelding bestelling boek. Als het bedrag is overgemaakt wordt uw boek toegestuurd.

Trouw, 14 oktober 2010

'Praten over doodswens werkt juist opluchtend'
...
Het boek is meer dan een beschrijving van de geschiedenis van hun kinderen. Het boek biedt ruimte aan ervaringen van andere ouders, kinderen, familieleden, vrienden van psychiatrische patienten. Gezamenlijke klacht is dat er in de behandelkamer weinig tot geen ruimte is voor het bespreken van een doodswens, laat staan dat de patient zich vrij voelt te vragen om hulp bij zelfdoding, een verzoek dat de wet sinds 2002 onder strikte voorwaarden toestaat, maar wat bij psychiatrische patienten zelden wordt ingewilligd - ook bij Tjeerd en Monique niet

Ypsilon 1-2011

 ‘De Strijd voorbij - Euthanasie in de psychiatrie’ - Jeannette Croonen en Carine de Vries.

De overheid heeft artsen de wettelijke mogelijkheden gegeven om hulpvragers naar een waardig sterfbed te begeleiden, zonder enig onderscheid in aard van de ziekte. Somatische artsen doen dat, psychiaters weigeren vaak zelfs er over te praten. Toch is het boek ‘De strijd voorbij’ geen aanklacht, maar een oproep om mee te denken en te werken aan een menswaardig afscheid van ondraaglijk leven.

Jaarlijks sterven 1500 mensen door zelfdoding. Het ene jaar wat minder en het andere jaar, zoals in 2010, wat meer in getal. Van de mensen met schizofrenie en psychose kiest een kleine tien procent voor de dood. Alleen de naastbetrokkenen, ouders, broers en zussen en verdere familieleden, soms ook vrienden en buren, maken zich hierover zorgen en zijn heel verdrietig. Een zelfgekozen, waardige dood, al dan niet in eenzaamheid, en zonder schade toe te brengen aan derden, zoals politie, treinpersoneel en andere algemene publieke dienstverleners, is haast onmogelijk. Toch heeft de overheid, de politiek, de medische stand de wettelijke mogelijkheden gegeven om hulpvragers naar een waardig sterfbed te begeleiden, zonder enig onderscheid in aard van de ziekte, noch in leeftijd.

De somatische kant doet dat waar nodig en binnen de wettelijke mogelijkheden, maar de psychiatrische kant weigert systematisch. Weigert in veel gevallen zelfs om erover te praten. Meer pillen met ondragelijke bijwerkingen, maanden in de separeer, dat is vaak de enige reactie op een diepgaande hulpvraag. Geen wonder dat patiënten er niet meer over durven te praten, in alle eenzaamheid hun voorbereidingen treffen en de ultieme daad voltrekken. De eerste uitvoering blijft nogal eens steken in een poging, met alle frustraties van dien en soms ook het gevoel van geluk nog in leven te zijn. Maar het getal van gelukte zelfdodingen, 1500 en verleden jaar een stijging tot 1600, liegt er niet om.

Croonen en De Vries, moeders van kinderen die door een gruwelijke zelfdood aan hun einde kwamen, lieten het er niet bij zitten. Hun verdriet zetten ze om in daden, ze richtten de stichting SEP (Stichting Euthanasie in de Psychiatrie) op, openden een website en schreven een boek. De website alleen al leverde een tiental ordners met uitgeprinte e-mails op! Een boek vol verhalen van ouders, maar ook van mensen die door een psychiatrische ziekte hun ondragelijke lijden niet meer aan konden en tot de dood moesten besluiten, een eenzame dood bij gebrek aan hulp. Een dood zonder afscheid te hebben kunnen nemen van hun geliefden. Maar de auteurs laten ook hulpverleners aan het woord. Het boek is geen aanklacht tegen de hulpverleners, maar een poging tot verkrijgen van begrip, een oproep om de hulpvragers niet meer weg te sturen, maar te luisteren naar hun vragen, mee te denken en te werken aan een menswaardig afscheid van het leven als dat ondraaglijk is geworden. Het boek is praktisch ingericht: verhalen van betrokkenen, teksten van de website, afscheidsbrieven, hulpvragen, notities uit e-mails en brieven, interviews met hulpverleners, opvattingen van psychiaters pro en contra, alles komt aan bod. Relevante uitreksels uit wetteksten en jurisprudentie, (website-) adressen, kortom allerlei informatie om het taboe van dit beladen onderwerp af te halen. Om het bespreekbaar te maken binnen en buiten de psychiatrie. Met als einddoel een waardig einde voor psychiatrisch zieke mensen, een einde aan ondragelijk lijden.

 

 

 

Terug naar het overzicht